Toch niet helemaal duidelijk

Na tien weken intensieve inname van corona-informatie voel ik me een corona-expert en draai ik mijn hand niet om voor gesprekken over aerosolen, de normering van mondkapjes en R0.

Totdat zoonlief ‘s ochtends wakker wordt met koorts. Mijn moederlijke hand is al onderweg om de temperatuur aan zijn voorhoofd af te meten als ik verschrikt terugdeins. Vanaf de drempel kijk ik naar het warrige dekbed en zijn klamme hoofd. Een snelle corona-check (moet je hoesten?) is vooralsnog negatief. Maar jongeren hebben lang niet altijd ernstige klachten, zegt de corona-expert in mij, dus dit zegt niet zoveel.

Koffie?
Ik schuif een glaasje water, kopje koffie (Zin in koffie? Betekent dat dat het meevalt? Geen idee), boterham en de thermometer om het hoekje. In de loop van de dag bellen we af en toe met elkaar. Hij vindt het wel relaxed zo in z’n eentje, met platenspeler en laptop.

Wat nu? Koorts betekent thuisblijven voor het hele gezin, zegt Rutte. Net nu de sporttraining weer was begonnen en ik mijn vader voor het eerst in 2,5 maand zou opzoeken. Zucht. ‘We kunnen dit, mam’ zegt nummer twee. Kwestie van mind-set; diep respect voor deze zestienjarige.

Maar hoe zit het precies? We kijken op internet. Als je 24 uur klachtenvrij bent, mag je naar buiten. Maar wat betekent het voor ons? Stel dat hij corona heeft, stel dat hij ons besmet heeft, hoe kunnen we dat weten? De incubatietijd van corona is twee tot twaalf dagen. Moeten wij zo lang binnen blijven? Het staat er niet met zoveel woorden.

Beteuterd
Op dag twee verschijnt onze patiënt in de woonkamer. Het werd toch wel saai, vindt ‘ie, dus geen kamerisolatie meer. Goed idee? Geen idee.

Op dag drie is de koorts weg.

Op dag vier zit hij ‘s middags naar de klok te kijken. Precies om tien over vijf is hij 24 uur koortsvrij. Hij trekt z’n jas aan, zwaait nog even vanuit de gang en weg is ‘ie.

Vader, moeder en broer blijven verward achter. We voelen ons een potentiële bio-bom en kijken beteuterd naar buiten.

Update: we zijn inmiddels een week verder en hebben gelukkig nergens last van. We doen weer normaal. Nou ja, nieuw normaal.

Communicatie-take aways

– zelfs als je denkt dat je het snapt, kan het toch nog weer net anders zijn.

– ook al is er soms sprake van verwarring, tegenstrijdigheden en correcties, ik wil graag een groot compliment uitdelen aan de communicatieprofessionals vanuit overheid en gezondheidsdiensten rondom deze coronacrisis. In een situatie waarin alles anders is dan ooit, maar onduidelijk hoe dan precies, zijn ze er in geslaagd intrinsieke motivatie voor gedragsverandering te creëren onder bijna de gehele bevolking. Wat een ongelooflijke prestatie!

– complimenten voor alle jongeren die zich aan de voorschriften houden. Leuk is anders, maar ‘we kunnen dit’. Respect!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *