Drie communicatielessen van een kleuter

“Als je vier bent, ga je naar school.” Veel duidelijker kon ik het niet vertellen. Toch was ik een belangrijk deel van de boodschap vergeten.

Hij heeft het niet van mij, maar mijn oudste zoon is nogal rijk gezegend met sociale vaardigheden. Toen hij drie was, reisden we een paar maanden met hem door Nieuw-Zeeland. Iedereen waar hij Nederlands mee kon praten, was meteen z’n beste vriend – en dat waren vooral bejaarden in een camper. ‘Ik ga op bezoek, hoor’, zei hij dan, waarna we hem op theevisite terugvonden, genoeglijk keuvelend met mensen van rond de zeventig.

Glimmen

Deze kleuter ging dan ook niet verlegen aan mijn broek hangen toen we hem voor het eerst naar school brachten. Integendeel, hij had er maanden naar uitgekeken. ‘Ik heb nieuwe schoenen’, vertelde hij stralend aan de juf, waarna hij in de klas verdween om te spelen. Ik stond erbij te glimmen, want ja, dat stoere kind hoorde bij mij. Alles ging dus super.

De volgende ochtend maakte ik hem wakker. ‘Kom, je gaat naar school’, zei ik – ik dacht dat hij dat wel leuk zou vinden. Verontwaardigd keek hij me aan. ‘Ik ben al naar school geweest’, klonk het toen.

Wegrennen

Ik was verbijsterd. Eh ja?! Toen viel het kwartje. In al die maanden dat hij enthousiast toeleefde naar school, was ik vergeten om erbij te vertellen dat dit geen eenmalig avontuur was, maar dat hij er minstens de komende achttien jaar nog aan vast zou zitten. Als oudste kind had hij dat niet vanzelf meegekregen. En voor mij was het zó logisch dat ik er geen seconde aan gedacht heb om dat uit te leggen.

Hij had er ook helemaal geen zin in. Vanaf dat moment tot aan de zomervakantie (van mei tot juli) moest ik hem elke dag naar binnen slepen en aan de juf overhandigen – meestal lukte het hem toch om zich los te rukken en weg te rennen. Ik erachteraan, bescheten grijnzend naar de ouders die me tegemoet liepen met hun brave kinderen.

Ik ben al naar school geweest!

Het gebeurt me geregeld: juist dat wat zó ontzettend logisch is, vergeet ik te vertellen. Als ik het doorkrijg, moet ik altijd lachen. ‘Oh ja’, denk ik dan, ‘ik ben al naar school geweest.’

Dus welke communicatielessen kunnen we trekken?

* sommige dingen zijn voor jou zo logisch, dat je er niet aan denkt dat je ze moet toelichten;
* je kunt niet té vaak checken of je elkaar begrijpt en of je verwachtingen overeen komen;
* mis je informatie of ontstaan er misverstanden? Word niet meteen boos of geïrriteerd, maar ga op zoek naar de achterliggende oorzaak. Misschien is het wel ‘ik ben al naar school geweest’ en kun je er vervolgens samen om lachen.

Was het gemakkelijker geweest als ik de boodschap vollediger had overgebracht? “Als je vier bent ga je naar school, en daarna bijna elke dag tot je ongeveer twintig bent”. We zullen het nooit weten – maar het enthousiasme voor school is nooit meer geworden wat het die eerste dag was 😊.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *