In 2007 werd ik uitgenodigd om te solliciteren op een communicatiefunctie omdat ik goed kon schrijven. Maar ik wist eigenlijk niet wat communicatie was. Of moet ik zeggen: wat communicatie deed. Gelukkig kende mijn vriendin iemand die ook communicatie ‘deed’, die mocht ik bellen.

Ik kreeg een verhaal vol actie. Campagnes, social media, evenementen, goodie bags. Ik schrok er een beetje van, want ik kon eigenlijk vooral goed stukjes schrijven.

De onduidelijkheid over wat communicatie nou eigenlijk is, zorgde niet alleen bij mij voor onduidelijkheid, maar ook bij mijn collega’s. Van een Word-document dat er een beetje knap uit moest zien, de beoordeling van de kleurplatenwedstrijd, de overlijdenskaart van een betrokken vrijwilliger tot het jaarverslag in twee talen – alles werd op mijn bureau gegooid.

Veel doen, nooit genoeg
Communicatie was in die dagen vooral heel veel doen maar nooit genoeg. Als een kip zonder kop achter deadlines aanrennen en dagelijkse hypes opvolgen. Ik vond het maar vermoeiend, chaotisch en onbevredigend.

Langzamerhand bouwde ik ervaring op en kreeg ik meer grip op wat ik zou kunnen doen en vooral waarom. Ik keek de kunst af bij ervaren vakgenoten en volgde opleidingen. Maar de omschrijving van wat communicatie is, bleef moeilijk.

Maar nu weet ik het. Communicatie is als lucht. Het is overal. Het is moeilijk om grip op te krijgen. Als het niet goed is, heeft iedereen er last van. En als het wel goed is, is het vanzelfsprekend en merk je het nauwelijks.

Wat zeg jij als ze je vragen: wat is communicatie eigenlijk?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *