Lekker makkelijk, hoor, communicatie als zondebok. De politie slaat met wapenstokken op demonstranten in maar realiseert zich bij nader inzien dat dat niet zo’n goed idee was (Groningen, 29 augustus 2018). Gelukkig kan niemand er wat aan doen. Het was gewoon een communicatiefout. En wil degene opstaan die nog nooit een communicatiefout heeft gemaakt? Nou dan.

Maar wat zeggen ze hier nou eigenlijk? Heeft iemand in een mailtje per ongeluk het woordje WEL getypt in plaats van NIET? ‘Het gebruik van de wapenstok is WEL toegestaan’. Of is er telefonisch contact geweest met een slechte lijn? “KGRKGRKRGKKERFFF wapenstok”. Oké, over en sluiten! Of waren de jongens die erop los sloegen zó lekker bezig dat ze even vergaten op hun commandant te letten, terwijl hij of zij duidelijk probeerde te maken dat ze moesten stoppen? Gewoon een kleine communicatiestoornis, dat kan de beste overkomen.

Mensenwerk
Beste politie, je hebt slechte communicatie en je hebt goede communicatie. Maar het zijn altijd mensen die dit middel gebruiken. Geef communicatie niet de schuld van het onnodig gebruik van geweld. Niet alleen is dat flauwekul, het staat ook een kritisch onderzoek in de weg van wat hier is gebeurd en wat je ervan kunt leren. Misschien brengt dat onderzoek pijnlijke zaken aan het licht, bijvoorbeeld blauw op straat dat al te enthousiast naar de wapenstok grijpt of leidinggevenden die geen overwicht hebben. Of een telefoonlijn die kraakt. Allemaal zaken waar je wat aan kan en moet doen.

De al te eenvoudige verwijzing naar communicatie als hoofdschuldige wekt weinig vertrouwen in het kritisch onderzoek dat naar dit incident zal plaatsvinden. Jammer.

Ik hoor graag meer voorbeelden van waar ‘slechte communicatie’ de schuld krijgt. Ben benieuwd!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *